Laat ze maar komen

We zien hem zes jaar geleden nog het podium oplopen van het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Achter hem aan liep een Caribisch straatorkest, bestaande uit een hoop familie. Het is zonder twijfel de luidruchtigste opkomst van  en comedian in jaren. En zeker niet bescheiden, want wie had tot die avond, de finale van Cameretten, al gehoord van Jandino Asporaat? Wat heb je ook aan bescheidenheid? Jandino heeft er voor gezorgd dat we zo langzamerhand allemaal wel weten wie hij is, want luidruchtig is hij gebleven. Een geestige schreeuwlelijk, de leukste Antilliaan van Rotterdam en ver daarbuiten, zeggen ze. Uniek in zijn soort, zegt ie zelf. Een man met een overvloed aan passie en enthousiasme. Dat stort hij met bakken tegelijk over de zaal. In Laat ze maar komen daagt hij iedereen en alles uit, vooral zichzelf.